چطور هنگام ضبط خودتان «اِم» نگویید

کلمات اضافی نشانه‌اند، نه عادت

آدم‌ها هنگام خواندن یک جمله به‌ندرت «اِم» می‌گویند؛ بین جمله‌ها می‌گویند، وقتی فکر بعدی هنوز نرسیده. متن آماده بیشترشان را پیش از روشن شدن دوربین حذف می‌کند. یادداشت‌های گفتاری — نکته‌هایی که از رویشان بداهه می‌گویید — دوباره برشان می‌گردانند.

سکوت جلوی دوربین اشکالی ندارد

نیم ثانیه سکوت شبیه فکر کردن است؛ «اِم» شبیه سکندری خوردن. اگر کلمه‌ها یادتان نیست، حرف نزنید و صبر کنید. با اسکرولی که صدا را دنبال می‌کند، متن هم با شما می‌ایستد و منتظر می‌ماند؛ پس فشاری نیست که تا جا افتادن حرفتان، مدام صدایی دربیاورید.

برای گفتن بنویسید، نه برای خواندن

جمله‌های طولانی مجبورتان می‌کنند پایان جمله را در ذهن نگه دارید در حالی که ابتدایش را می‌گویید، و کلمات اضافی همان‌جا پیدا می‌شوند. متن را یک بار بلند بخوانید و هر جمله‌ای را که وسطش نفس کم می‌آورید کوتاه کنید.

آن‌هایی را که هنگام ضبط از دستتان در می‌روند درست کنید

راه‌حل معمول تدوین است: ضبط کنید، بعد کلمات اضافی را در نرم‌افزار تدوین ببُرید، یا از ویرایشگر متنی‌ای استفاده کنید که خودش حذفشان می‌کند. برای اینکه چیز کمتری برای بریدن بماند، به‌جای پر کردن سکوت مکث کنید و جمله را دوباره بگویید — مکث تمیز را بعداً راحت می‌شود پیدا کرد و برید.

سؤال‌ها